Een zin die ik regelmatig hoor
“Ik heb het al besproken met te veel mensen.”
Mensen die al tegen partner, vrienden en eerdere coaches hebben verteld wat er speelt, op een punt dat die gesprekken niet meer verder brengen. Het verhaal zit inmiddels in de woorden, maar het effect zit er nog. Dat is het moment waarop de vraag interessant wordt: wat doe je als praten niet meer helpt — en is er eigenlijk iets anders?
Wat er gepubliceerd is
In maart 2026 verscheen het eerste peer-reviewed onderzoek dat IEMT (Integral Eye Movement Technique) en EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) direct met elkaar vergelijkt. Uitgevoerd aan Maastricht University door Dalena van Heugten en collega’s, gepubliceerd in het Journal of Evidence-Based Psychotherapies. 33 deelnemers uit de algemene bevolking kregen alle drie condities: IEMT, EMDR, en een controle-conditie (in stilte zitten). In gerandomiseerde volgorde. Geblindeerd. Elke conditie duurde 20 minuten.
Wat ze vonden
Op de hoofduitkomst — de SUD-score, een 0-10 schaal voor ervaren emotionele lading van een negatieve herinnering — daalden zowel IEMT als EMDR significant meer dan de controle-conditie. Het effect bleef behouden bij meting een week later. Statistisch verschilden IEMT en EMDR niet van elkaar.
Maar een andere uitkomst is opmerkelijker. Deelnemers werden aan het eind gevraagd welke conditie ze als prettigst hadden ervaren, nog steeds geblindeerd. 60,6% koos IEMT. De twee meest genoemde redenen: geen noodzaak om de inhoud van de herinnering te delen, en minder lichamelijke bijwerkingen (hoofdpijn, vermoeide ogen) dan bij EMDR.
Waarom dit klopt met wat ik in de praktijk zie
Die twee redenen — geen praat-verplichting en geen hoofdpijn — zijn geen kleine details. Voor professionals die al jaren met een thema rondlopen, zijn het vaak precies de drempels waarom het niet eerder is opgepakt. “Ik heb geen zin om het nog een keer uit te leggen aan iemand anders.” “Ik wil er na een sessie weer aan het werk kunnen.”
Dit betekent niet dat IEMT wetenschappelijk bewezen effectiever is dan EMDR. Dat staat niet in het artikel. Het betekent dat, op de specifieke oogbeweging-techniek zonder de volledige protocollen, de twee methoden vergelijkbaar presteren — en dat deelnemers een duidelijke voorkeur hebben voor hoe IEMT voelt tijdens de sessie.
Wat dit onderzoek niet is
De auteurs zijn hier ook expliciet over, en dat is belangrijk om te herhalen. De steekproef was klein (33 deelnemers) en niet-klinisch. Er zijn geen PTSS-diagnoses behandeld. De sessies duurden elk slechts 20 minuten, dus het volledige protocol van beide methoden kon niet worden toegepast. Er ontbrak een actieve werkgeheugen-controletaak, dus het effect kan nog niet specifiek aan oogbewegingen worden toegeschreven in plaats van aan werkgeheugen-belasting in bredere zin.
Dit is, met andere woorden, een eerste verkennende vergelijking. Geen bewijs. Wel een basis waarop vervolgonderzoek verder kan bouwen — en dat is ook wat de auteurs voorstellen, inclusief aanbevolen neuro-imaging (EEG en MRI) om onderliggende mechanismen te kunnen meten.
Wat ik ermee doe
Ik deel dit onderzoek op mijn site niet als marketingargument, maar omdat het voor mensen die overwegen met mij te werken relevante informatie is. Er is nu voor het eerst iets zichtbaar wat eerder alleen in praktijk-verhalen werd verteld: dat een oogbeweging-benadering meetbaar effect heeft, ook zonder dat je de inhoud hoeft te delen.
Dat laatste — geen praat-verplichting — is voor een deel van mijn cliënten de reden waarom ze bij mij terechtkomen in plaats van bij een gesprekstherapeut. Het helpt om nu te kunnen zeggen dat die voorkeur niet alleen persoonlijk is, maar ook in een gecontroleerde setting zichtbaar werd.
Ik heb een uitgebreide Nederlandse samenvatting gemaakt voor wie het wetenschappelijk onderzoek in detail wil lezen, inclusief een perspectief voor werkgevers/HR en een voor professionals zelf: lees de volledige samenvatting op /onderzoek. Daar staat ook een link naar het originele artikel (open access via DOI).